De weg van automobilist naar ………………. motorrijder!!!


Leuk…een nieuwe vriendin.
Leuk…ze rijdt motor.
Leuk…ga ik ook doen.

Dus via het nodige speurwerk op het internet, het naast elkaar leggen van de meest uiteenlopende tarieven en het vergelijken van de gemiddelde slagingspercentages werd al snel duidelijk dat ik wilde gaan leren motorrijden bij “Motorrijschool Ferdinand”. Bovendien was het voor mij eveneens aantrekkelijk dat de thuisbasis van Fred zich niet al te ver bevindt van de thuisbasis van mijn motormeisje, dus bellen dan maar. Na een prettig gesprekje een afspraak gemaakt voor de eerste les (ergens in januari). Gezien de tijd die mij toen nog restte, mezelf goed verdiept in de theorie van het motorrijden en vol goeie moed naar het examen. Best wel een beetje nerveus moet ik eerlijk bekennen, maar de materie goed geleerd, dus kon niet mislukken. En gelukkig ook in 1x geslaagd, in tegenstelling tot de velen anderen aanwezigen (tot mijn grote verbazing) die te horen kregen dat ze toch nog een volgende keer terug moesten komen. Maar mijn eerste hindernis was genomen, dus op naar de volgende…het AVB examen.

Fluitje van een cent…dacht ik. Had vroeger immers allerlei snelheidsrecords verbroken en capriolen en stunts uitgehaald op mijn opgefokte Kreidlers en Ducati’s…dus!!!
Maar dat viel behoorlijk tegen, telkens weer naar het parkeerterrein, halve draai links, noodstop zus, slalom zo, tot het moedeloze aan toe. Ging het ene eindelijk eens goed, ging er iets anders weer harstikke fout…..zou ik het ooit onder de knie krijgen??? En dan telkens weer dat getetter van Fred in je oor, “Wat heb ik je nou gezegd” of “motorrijden is zo simpel als je maar doet wat ik je zeg”. Kon het soms wel eens uitschreeuwen van frustratie, maar zou waarschijnlijk niet veel hebben geholpen. Na de nodige volharding en het nodige geduld van Fred dan uiteindelijk toch naar Utrecht voor het afleggen van de AVB test.
Foutloos….ik was er zelf van onder de indruk.

Fred stak zijn blijdschap ook niet onder stoelen of banken en dat vond ik ook wel heel leuk. Ok..nu dan het echte werk, rijden op de weg. Natuurlijk hadden we al de nodige kleine ritjes gemaakt buiten het parkeerterrein, maar nog geen mooie lange ritten door de prachtige omgeving. Maar nog even en dan zou ik klaar zijn met mijn verplichte ritjes in weer en wind, de onophoudelijke stroom van rijcommando’s, correcties en overige opmerkingen. Het AVD examen, zou ik mezelf eindelijk gediplomeerd motorrijder mogen noemen. Nou…dat was nog een hele klus. Elke keer weer dezelfde stomme fouten, en elke keer weer Fred achter me, me steeds weer confronterend met mijn eigen tekortkomingen. Om helemaal stapelgek van te worden. En geloof me, dit gold niet alleen voor mij maar ook voor Fred. Eindelijk dan, een proefexamen en vlak daarna dan echt afrijden. Helemaal verkloot, gereden als een blinde kip, niets vooruit kijken en handelen, niet voldoende afstand houden en ga zo maar door. Kon het examen dus ook wel vergeten. Dus maar weer in weer en wind naar Huizen, rijdenrijdenrijden, lessenlessenlessen, examenrondjes/examenrondjes/examenrondjes.
Maar toen eindelijk het langverwachte moment….D-Day…examen1…gezakt…flink de pest in…eigen schuld.
Gelukkig kon Fred vrij snel een nieuw examen regelen, maar helaas ging het deze keer ook weer fout. Weliswaar ietsje minder fout als de eerste keer, maar fout blijft fout.
Maar wederom had Fred ook nu weer een vooruitziende blik en had voor een paar dagen later nog een plekje voor me opengehouden…voor het geval dat.
De 6e oktober, vier dagen voordat mijn theorie certificaat verlopen zou zijn.
Was nu erop of eronder, stijf van de stress, naar het CBR in Bussum.
Daar stond de trouwe Honda al te op me te wachten.
Na een paar minuten rijden de zenuwen van me afgeschud en best wel lekker gereden.
Misschien nog steeds wel een beetje als automobilist, maar voelde me die keer toch ook wel steeds meer een motorrijder. Weliswaar een motorrijder in spe, met nog heel veel ritjes voor de boeg om de nodige ervaringen op te doen, maar het begin was daar. Dus ook mijn motorrijbewijs gehaald die dag…EINDELIJK,,,,wat was ik blij en dat ben ik nog steeds.

Heb verschillende keren gedacht dat ik het nooit onder de knie zou krijgen, was het verschillende keren helemaal spuugzat, zag het verschillende keren helemaal niet meer zitten, maar er was er altijd een die is blijven geloven en is blijven volhouden......FRED BEDANKT