Op 23 juni 2008 deed ik mijn AVD-examen. Geslaagd! Wel de tweede keer; de eerste keer was twee weken daarvoor. Gezakt! Wat een domper. En ergens ook niet verwacht. Fred ook niet; het leek of hij nog kwader was dan ik. Onrechtvaardig! De rit was meer dan voldoende volgens Fred! O, wat was hij boos. Dit gaf me weer het vertrouwen terug wat ik wel even kwijt was na de uitspraak van de examinator dat ik gezakt was.
Even zag ik het allemaal niet meer zitten, maar Fred had binnen twee weken een nieuwe datum voor me. 23 Juni dus. Pfff… Als dat maar goed gaat. En het ging goed. Fred en ik leken wel twee blije kinderen met een zakje snoep.
De rit daarna terug naar Fred’s huis was een feest. Af en toe een droge opmerking van Fred door m’n oortje. “Zo, nu ben je een echte motorrijdster”. Stilte. Na een paar minuten “wat heerlijk hè, nooit meer dat gezeur van mij in je oor”. Ik kon alleen maar mijn hoofd schudden. Dat vond ik altijd wel jammer. Dat je niet kunt terugpraten tegen Fred. Iets wat hij nou juist zo grappig vond. “Dit zijn de enige momenten dat vrouwen naar me luisteren”.
Tijdens de rit passeren er in mijn gedachten nog meer van die beroemde “Fred-uitspraken”. Elke bocht die ik nam: “als een ouwe vent erin, als een jonge meid eruit”. En dan de langzame slalom: “… en swingen met die jonge heupen” (jong.. hoezo.. ik ben 49..).
En o wee als je een fout maakte. “Ik zeg maar zo: als het kan kan het, en als het niet kan, dan niet”. Zo simpel is het dus, dat motorrijden.
Fred, ik heb genoten van de lessen en vind je aanpak absoluut de beste manier. Niet eerst alleen maar trutten op het oefenterrein en pas na je AVB de weg op. Nee, gelijk rijden. En er nog een feest van maken ook. Dank je wel voor alles, voor alle drankjes, ijsjes, mooie ritten en motiverende gesprekken. Enne…. Het is toch een chopper geworden!!!!