Ongeveer twee jaar geleden begon ik voor het eerst serieus na te denken over het nemen van motorrijles. Steeds meer mensen binnen mijn vrienden- en kennissenkring kochten een motor en reden vervolgens de prachtigste tochten. Ik mocht natuurlijk meegenieten, maar dan wel achterop, of achteraf, door de foto’s te bewonderen…

Hun enthousiasme werkte aanstekelijk en ik besloot een proefles te nemen bij motorrijschool Ferdinand. Een vriend, fanatiek motorrijder, had me deze rijschool aanbevolen.

De eerste kennismaking met Fred was zeer aangenaam. Na een overheerlijke kop koffie bij hem thuis, mocht ik achterop de motor plaatsnemen en reden we naar het industrieterrein. Op de parkeerplaats startte ik voor het eerst zelf een motor en probeerde ermee weg te rijden. Ik bleek niet echt een natuurtalent te zijn, want bij mijn eerste poging legde ik de motor direct op zijn kant. De moed zakte toen wel een beetje in m’n schoenen, maar gelukkig ging het bij de tweede poging al beter en het voelde geweldig!

Ik schreef me in en tijdens de eerste ‘echte’ les mocht ik zelfstandig naar het industrieterrein rijden. Eerst een paar rondjes in de wijk bij Fred en daarna richting het parkeerterrein. Best spannend vond ik dat, maar het ging goed en het was een heerlijk gevoel om zelf met die motor door het verkeer te rijden. Op het parkeerterrein begonnen we met het oefenen van de bijzondere verrichtingen. Ook de lessen daarna veel geoefend op het parkeerterrein en tevens een paar prachtige tochten gereden.

Het aanleren van de bijzondere verrichtingen was voor mij een grote opgave. Vooral het wegrijden uit parkeervak vond ik lastig. Best frustrerend als het maar niet wil lukken, maar gelukkig had Fred eindeloos veel geduld en hielp hij me er goed doorheen. De sfeer was altijd goed en dankzij Freds enorme toewijding kreeg ik het uiteindelijk allemaal onder de knie.

De dag dat ik AVB-examen moest doen, was ik ontzettend zenuwachtig. Fred en ik reden tussen de file door naar Utrecht, waar we vervolgens alle verrichtingen nog eens rustig doornamen. Daarna werd ik voorgesteld aan de examinator en mocht ik aan het examen beginnen. Heel spannend. Door de zenuwen gingen niet alle verrichtingen meteen bij de eerste poging goed, maar gelukkig had Fred het me goed aangeleerd en lukte het de tweede keer dan wel. GESLAAGD dus!! Een enorme opluchting en achteraf viel het natuurlijk allemaal best mee, haha.

Nu kon het ‘echte werk’ beginnen. Veel examenroutes gereden en alle mooie plekjes van het Gooi verkend. Ook nu had ik best wat oefening nodig. Het kwam bijvoorbeeld nog wel eens voor (eigenlijk best vaak…) dat ik ergens in reed waar ik niet in mocht. Een volgende les moest ik dan extra alert zijn, want de kans dat Fred me langs hetzelfde punt zou laten rijden, was erg groot. Dat ging zo door tot ik de fout niet meer maakte. En dat wierp zijn vruchten af…

Na een zenuwslopende tussentijdse toets en weer veel oefening, was ik uiteindelijk klaar voor het AVD-examen. De examenroute was best pittig, maar daardoor bleef ik wel alert en dankzij de goede leerschool van Fred slaagde ik ook voor dit examen. FEEST natuurlijk!!

De rit terug naar huis kan ik me nog goed herinneren. Een bijzonder gevoel om niet langer leerling, maar gewoon motorrijder te zijn. Fred deelde mijn enthousiasme en dat was ontzettend leuk. Aan de andere kant voelde het ook een beetje vreemd om deze intensieve en leuke periode nu af te moeten sluiten. Maar ja, aan alles komt een eind en er is weer veel goeds voor in de plaats gekomen. Ik heb nu een eigen motor, waarmee ik al een paar geweldige tochten heb gereden. Echt genieten!

Fred, ik wil je ontzettend bedanken voor de leuke en leerzame tijd die ik bij jou op de rijschool heb gehad! Je was als instructeur altijd duidelijk, consequent en had eindeloos veel geduld. Je bleef steeds weer de positieve kanten benadrukken, wat ik als erg prettig heb ervaren. Ook bleek je enorm flexibel. Waar nodig ploeterden we tot laat door, zelfs op zondag. Wat ik tot slot ook nog even wil zeggen, is dat ik erg gelachen heb om je humor en commentaar tijdens de ritten. Dat kon je natuurlijk niet zien met die helm op m’n hoofd, dus bij dezen…

Bedankt voor je enorme inzet!